De Agape-kids geportretteerd!
04 mei 2008 at 15:39
Voor deze fotoreeks zijn niet veel woorden nodig. Kijk en geniet van een hele reeks portretten van veel van de Agape-kids, op de zeldzame momenten dat ze stil zitten of liggen! De namen staan er zoveel mogelijk bij, zoveel mogelijk ook juist gespeld, al weten we van een enkele dame de naam niet meer... Wie van de oud-vrijwilligers vult aan?
1. Siabonga
2. Blessing
3. Owami
4. Apiwhe
5. Snegugu
6. Sizo
7. Mthobisi en Sizo
8. Nasisi
9. Amanda en Lungelo, de mond van Siphiwe in het midden :)
10. Ngcebo (gc spreekt u als een klikje!)
11. Pretty
12. Zakhele
13. Nomahlubi (hl spreekt u uit als g)
14. eh...dinges?
15. Lucia
16. Thando
17. Boy
18. Lungile
19. Nog eens Nasisi
20. Nog eens Ngcebo
21. Olwethu
22. Zimkhitha
23. Andile
24. Nog eens Lucia
25. Sbonga
26. Niemand wist hoe dit mopje heette...
27. Shine
28. Sibo
29. Zama
30. Tweeling Sishle (jongetje, rechts) en Nosishle (meisje, links)
31. Nog een Thando!
32. Tot slot: baby Andiswha
Na het thuiskomen: nadenken over de 'rijkdom' van Agape
30 apr 2008 at 22:58
Arjette schrijft:
Terug op Nederlandse bodem, maar ook eigenlijk niet. Ik heb namelijk nog niet het gevoel dat ik ben geland, ook al was dat alweer dinsdagochtend. Ik ben met mijn gedachte nog 12000 km verderop. Misschien heb ik nu pas de cultuurschok, omdat ik nu alles wat we hebben gezien aan het overdenken ben.
Het afscheid op Agape ligt alweer vijf dagen en een lange vliegreis achter ons. Afgelopen vrijdag hebben we, met de andere vrijwilligers, voor alle kids, aunties en andere bewoners een driegangen-vrijwilligersmenu in elkaar gedraaid. Met het thema Afrika kregen alle gangen een Afrikaanse tintje (wat te denken van de daar bekende melktaart als toetje) en hulden de vrijwilligsters zich van top tot teen in Afrikaanse doeken. Ja, ik sta er echt ook zo bij! In de communityhall serveerden we zo iedereen. Na dit, voor een aantal kids veel te flauwe diner (ze zijn duidelijk veel piri piri en zout gewend) werden we getrakteerd op een optreden van Provis, de...
Lees meer: Na het thuiskomen: nadenken over de 'rijkdom' van Agape
Maak kennis met baby Andiswha
22 apr 2008 at 14:31
Hier is ze dan: Andiswha. De jongste bewoonster van Agape, nog geen vier weken oud en vorige week gearriveerd. In het vorige verhaal schreef ik al dat ze zou komen en dat haar oudere zussen Thando (9) en Mbali (5) weer terug zijn op Agape, na het overlijden van hun moeder. Tenminste een van de meisjes blijkt ook nog te zijn mishandeld en misbruikt. En hun moeder heeft kortom twee weken voor haar dood aan AIDS nog hun kleine zusje Andiswha gebaard. Of zij hiermee een geinfecteerde baby is, zal later moeten blijken...
Andiswha is nu een weekje op Agape. Mede dankzij jullie sponsorgeld hebben wij voor een wieg annex ledikant met beddengoed en een badje kunnen zorgen. Dat is dus mooi en goed. Helaas gaat het met de gezondheid van dit wel heel kleine babytje nog niet geweldig. Ze krijgt verschillende medicijnen die onder meer haar maag moeten reinigen, vanwege de ondervoeding in de eerste paar weken. Met andere druppels moet haar tongetje weer een normale kleur krijgen. Die is nu...
Een bezoekje aan AIDS-kliniek het Dream Centre
22 apr 2008 at 14:14
Ze heeft in haar gezicht iets weg van Oprah Winfrey. Al is dit gezicht vertrokken van pijn en koorts. Zwetend en hijgend ligt deze 27-jarige vrouw in een ziekenhuisbed, alleen op een kamertje, zichtbaar vechtend voor haar leven. Ze heeft een immens dikke buik, omdat ze al drie weken niet naar de WC heeft kunnen gaan door de constipatie.
Ze zou zo graag haar 9-jarige zoontje verder zien opgroeien, maar het einde lijkt nabij voor de 'Queen of the Dream Centre', zoals haar bijnaam luidt, onder mede-patienten en vrijwilligers van dit Dream Centre, een ziekenhuis in Pinetown waar AIDS-patienten worden verpleegd en zoveel mogelijk worden behandeld. Waar de helft van de patienten na een tijdje weer enigszins opgelapt naar huis kan, waar dat ook mag zijn. En waar de andere helft van de gasten komt er uiteindelijk te overlijden, vaak nadat ze er hersenaandoeningen, volledige doof- of blindheid of ernstige huidkanker hebben bijgekregen.
Net als Agape, waar wij met de kinderen ons werk...
Meer structuur, een doel van uw centjes en zet u schrap...
15 apr 2008 at 14:14
Joris schrijft:
Daar zijn we weer, na een ontspannende wandeling vanaf Agape, in dik 25 graden, heuveltje op, heuveltje af, om bij de dichtstbijzijnde internetverbinding te komen. Zodat we jullie van de beloofde 'meer foto's' kunnen voorzien en natuurlijk om meer verhalen te vertellen. Vooral over wat we op en rond Agape meemaken, enkele foto's hieronder van een tripje naar Durban, een krokodillen- en slangenfarm en een Archeon-achtig Zulu-dorpje spreken voor zich.
Zondag viel nog onder het kopje geweldige chaos, toen Jet en ik even langskwamen. Vanaf de heuvel zagen de kinderen op de vers gedoneerde trampoline (hard nodig natuurlijk) ons al aankomen en schalde er 'joris! jet!' door de vallei. Toch mooi, zo'n verwelkoming. De rest van de middag werd besteed aan spelletjes tafelvoetbal en een rommelig laatste stukje huiswerkklas voor de achterblijvers. Ongeveer net zo hartverwarmend als dat nachtje slapen bij de jongens van een jaar of 10, vorig week. Was heel ontspannen en...
Lees meer: Meer structuur, een doel van uw centjes en zet u schrap...
Vakantieweken: tijd voor de verwennerij!
13 apr 2008 at 13:31
Arjette schrijft:
Dertien kinderen rennen rond in het vrijwilligershuis waar we verblijven. Als ze de bus uitsappen lijken ze geen zin te hebben om in ons zwembad te gaan zwemmen, maar dat is al snel weer over. Voor ik het weet is het een drukte van belang. Joris ligt in het zwembad en is voortdurend kids aan het splashen met veel gelach als gevolg. Een aantal kinderen zit film te kijken. Siphiwe komt met een boekje over een tweeling tijgers aanzetten en voor ik het weet zit ik aan vier kinderen voor te lezen in het gras. Straks is er taart, omdat een van de meisjes, Nasisi, vandaag jarig is. En dan moeten Jor en ik ze weer voor 1 uur in de bus krijgen om terug te gaan naar Agape.
Het lijkt niet zo’n drukke dag, maar het is best een volle week geweest: met de kleuters naar de kinderboerderij, een ladies night voor de oudere meiden in ons huis (Joris bleef daarom, heel verstandig, een nachtje slapen bij de jongens op Agape), met de kids van 7 tot 13 jaar naar het...
Tijd voor ontspanning: op zoek naar beestjes...
13 apr 2008 at 13:23
Beeestjes, beeeeestjes... En we zagen ze heus niet alleen nadat we gedronken hadden. Sterker nog: tijdens onze ontspannende trip tussen het werk door naar het Hluweluwe wildreservaat, vanuit het plaatsje Mtubatuba (hoe verzinnen ze het toch!), kwamen we om zes uur 's morgens al onze eerste, nogal chagerijnige olifant tegen.
En hieronder zie je wat we nog meer ontmoetten tijdens een acht uur durende rit per jeep door het wildpark, en een dag eerder tijdens een boottocht nabij de St. Lucia Wetlands, gelegen zo'n 250 km. boven Durban. Let ook op de cheetas en hongerige lynxen uit de cheetahfarm. Ik zou ook zo gretig m'n tanden in een stuk zebra zetten! :)
Zomaar een vrijdag op Agape...
08 apr 2008 at 17:46
Arjette schrijft:
Hier in Zuid-Afrika ben ik alle gevoel van tijd kwijt. We zijn er op het moment van schrijven nog geen week, maar het lijkt wel veel langer. Op Agape eet ik een boterham als ik trek krijg en dan blijkt het al een uurtje of half 2 te zijn. Geen horloge, schema of planning, want dat werkt toch niet. Dingen lopen altijd anders, En dat vind ik niet altijd makkelijk (want ik wil van alles doen), maar toch wel heerlijk.
Zoals op deze vrijdag. Eigenlijk is er op vrijdag helemaal geen huiswerkklas, maar vandaag toevallig weer wel. Lungelo heeft wat moeite met het begrijpen van de vragen voor zijn boekverslag en Amanda probeert geconcentreerd een boek te lezen. Dat valt niet mee, omdat de oudere meiden van rond de 15 jaar in dezelfde ruimte opeens een presentatie blijken te krijgen over het gebruik van toiletpapier en maandverband. Op een stuitend kinderachtige toon trouwens, alsof er tegen kleuters of verstandelijk gehandicapte kinderen gesproken wordt. “Let op:...
Mr. en Mrs Increbible have arrived at Agape
03 apr 2008 at 10:43
Joris schrijft:
Jawel, we zijn maandag na een vlekkeloze vlucht via Londen en Johannesburg aangekomen in Waterfall. Opgepikt vanaf het vliegveld was het maandag even spullen droppen bij het lang niet verkeerde vrijwilligershuis met zwembad (zie foto's onder, wonen we met vijf dames en een heer, namelijk ik) en toen meteen door naar Agape om de eerste kinderen te begroeten. Er wonen er zo'n 45 in totaal, jongens en meisjes van 0 tot 20 jaar.
Ja, bij binnenkomst vraag je het je heel even af: "Ok, wat moet ik hier nu eigenlijk doen?" Maar voordat je daar ook maar over na kunt denken, voel je de eerste peuterhandjes al aan je broek sjorren met de volgende blik: "He jij daar grote meneer, til mij eens even op!" Doe je dat, dan ben je met de rest van de kleinsten wel even zoet, want allemaal hebben ze aandacht nodig, natuurlijk, liefst allemaal tegelijk.
Een eerste indruk van Agape: een rommeltje, maar wel van het gezellige soort. Nee, half huisje-halve...
Two weeks and counting... leef je ook alvast in!
17 mrt 2008 at 20:23
Joris schrijft:
Terwijl het werken voor de centen onverminderd door gaat tot vlak voor vertrek (behalve dan vorige week, met een heerlijk weekend Londen), probeer je jezelf toch al zoveel mogelijk onder te dompelen in het aanstaande verblijf in het Agape Child Care Centre in Waterfall . Door de laatste boodschappen in de vorm van wat nieuwe kleding te regelen, naar de kapper te gaan en het belangrijkste: door zoveel mogelijk aan anderen te vertellen, ook aan u de lezer, wat Arjette en ik nu eigenlijk gaan doen.
Het mooie is dat op dit gebied een waar mediaoffensief geopend is. :) Aan een redacteur van de NCRV is het verhaal al gedaan, voor een reportage in een speciale kwartaal-uitgave van de omroep. Daarnaast is een flink deel van het nieuwsnetwerk Blog.nl op de hoogte van wat we gaan doen, evenals Omroep West , waar we na de reis, op vrijdag 2 mei, te gast zijn in het radioprogramma Roukost. Nu de krant waar ik geregeld voor schrijf nog even prikkelen tot aandacht of...
Four weeks and counting... waarom gaat Joris eigenlijk naar Agape?
03 mrt 2008 at 11:43
Tijdens een belachelijk vroege ochtendnieuwsdienst bij TV West op maandagmorgen (I hate mondays), schiet het spontaan weer eens door je hoofd. "Verdomd! Over vier weken rond dit tijdstip landt een vliegtuig waar ik in zit in Johannesburg. Dan nog even doorvliegen naar Durban, waarna een maand vrijwilligerswerk met 45 kinderen van alle leeftijden begint. Een soms nog lastig te bevatten, maar erg mooi vooruitzicht.
Nog nooit gedaan, zulk intensief vrijwilligerswerk. Door de jaren heen wel eens aan gedacht om te doen, mede door verhalen van nichtjes die zulk werk in Ghana en India hebben verricht. En van een vriendin die enige tijd in een thuis voor gehandicapte kinderen in China verbleef. Maar zelf de stap nemen om zelf eens in zo'n project te stappen, het kwam er om diverse redenen niet van.
Totdat Arjette opeens met een tijdschrift voor m'n neus stond, met daarni het verhaal over Be More en de verschillende projecten in Zuid-Afrika. "Dit ga ik doen!" riep ze....
Lees meer: Four weeks and counting... waarom gaat Joris eigenlijk naar Agape?
Het begon al 10 jaar geleden...
26 feb 2008 at 22:14
Arjette schrijft:
Nu ons vertrek naar Zuid-Afrika nog maar vijf weken ver weg is, denk ik terug aan het moment dat ik het idee kreeg om te gaan werken als vrijwilliger in Afrika. Dat is alweer tien jaar geleden, in mijn eindexamenjaar. Het zal een combinatie geweest zijn van klasgenoten die na hun examens gingen werken in het buitenland en brieven die mijn familie van ons toenmalige Foster Parents-kind uit Zimbabwe kreeg.
Het plan om me belangeloos in te zetten in Afrika greep me en heeft me nooit meer losgelaten. Op mijn achttiende ben ik me pas echt gaan beseffen dat ik geboren en opgegroeid ben in een welvarend land. Een land waar ik al vele mogelijkheden heb (gehad) om mijn toekomst zelf uit te stippelen. Nog belangrijker: dat ik me daar gelukkig mee mag prijzen, omdat dit lang niet voor iedereen op de wereld geldt.
Met vier weken vrijwilligerswerk hoop ik dan ook een kleine bijdrage te leveren aan de persoonlijke ontwikkeling van enkele kinderen in...
Welkom op dit weblog! (vijf weken voor vertrek)
24 feb 2008 at 23:54
Hallo daar! Van harte welkom op dit speciale Be More-weblog van Joris Rietbroek (28) en Arjette van der Mark (28) uit Leiden. Joris is freelance journalist en tekstschrijver voor onder meer Leidsch Dagblad, Omroep West, alternative.blog.nl en voor bedrijven. Arjette is administratief medewerkster bij een herstellingsoord in Noordwijk. Sinds september 2004 wonen wij samen in een plezierig appartement in het hart van Leiden.
Op zondag 30 maart vertrekken wij naar Durban, Zuid-Afrika, om een maand de handen uit de mouwen te steken in het Agape Child Care Centre. Al eind juli 2007 gaven wij ons op en boekten we de vliegtickets, nu zitten we amper vijf weken van ons vertrek af en worden de aangename spanning en het enthousiasme steeds groter.
De eerste injecties zijn inmiddels al gehaald, de speciale reisverzekering is afgesloten en talloze verhalen op de weblogs van andere Be More-vrijwilligers hebben we verslonden. Kortom: de voorbereidingen voor onze reis zijn in volle...
Naam: Arjette van der Mark
Was vrijwilliger bij Agape van 31 maart 2008 tot 26 april 2008.
Naam: Joris Rietbroek
Leeftijd: 31
Was vrijwilliger bij Agape van 31 maart 2008 tot 26 april 2008.
Over mij:
Joris Rietbroek, 28 jaar, woont in Leiden is freelance tekstschrijver, journalist, corrector en blogger. Ofwel: hij
Laatste Be More nieuws
Laatste berichten
Links
Be More
Wil je meer weten over Be More, kijk dan even op hun website www.be-more.nl. Je vindt daar het laatste nieuws, meer informatie over mijn project en je kan er donateur worden!
RSS Feed